Η διάσχιση του Long Pella Trail, μία διαδρομή κατά μήκος των συνόρων, είναι μια δύσκολη πρόκληση για κάθε πεζοπόρο. Αυτό γιατί αρκετά μεγάλο τμήμα του είναι άγνωστο στην ορειβατική κοινότητα καθώς οι λίγοι που το έχουν επιχειρήσει στο παρελθόν δεν έχουν αφήσει αναφορές για το πώς κινήθηκαν και τι αντιμετώπισαν.
Η ιδέα ωρίμαζε εδώ και χρόνια, αλλά φέτος αποφασίστηκε να γίνει, και αυτό γιατί μπόρεσε να δημιουργηθεί μια ομάδα που θα εξασφάλιζε στο μέγιστο βαθμό την ασφάλεια και την επιτυχία της. Καθοριστικό ρόλο είχε η σημαντική στήριξη της Δνσης Δασών Πέλλας και του Δασαρχείου Έδεσσας στην προετοιμασία του σχεδίου και την Διοικητική Μέριμνα της ομάδας των 11 ορειβατών που συμμετείχαν.
Ένα τζιπ του Δασαρχείου Έδεσσας, μας μετέφερε τους σάκους υποστήριξης με τις σκηνές μας και όλα τα απαραίτητα στο σημείο της πρώτης διανυκτέρευσης και ένα δεύτερο τους παρέλαβε την τρίτη μέρα από τη Φούστανη για την Έδεσσα. Επίσης με ένα τζιπ του Δασαρχείου Έδεσσας έγινε αναγνώριση της περιοχής μερικές βδομάδες πριν.
Η αφετηρία της διάσχισης ξεκινά από το Τουρκολίβαδο, λίγο πιο κάτω από το Χ/Κ Βόρας με πρώτη στάση την Καλή Πεδιάδα. Μία διαδρομή 25 περίπου χιλιομέτρων, σχετικά γνωστή καθώς αρκετοί την έχουν πραγματοποιήσει, υπήρχαν αναφορές και μαρτυρίες και ο ΕΟΣ Έδεσσας την έκανε πριν δύο χρόνια. Γιαυτό φέτος συνεχίσαμε το Long Pella Trail από Καλή Πεδιάδα με τερματισμό το χωριό Νότια Αλμωπίας. Μέχρι την Καλή Πεδιάδα ανεβήκαμε με 4Χ4.
Το πρώτο τμήμα της διαδρομής από Καλή Πεδιάδα μέχρι την κορυφή Μεγάλο Κόζιακα (Голем Козјак) ή Μακεδονικός Κόζιακας, 7,5 περίπου χιλιόμετρα, η διαδρομή είναι πανέμορφη και εύκολη καθώς περνάς δίπλα από την επιβλητική Κράβιτσα σε δασικό δρόμο και στη συνέχεια μέσα από οξιές μέχρι να ανηφορίσεις στο αλπικό πεδίο της κορυφής. Εκεί αντικρίζεις μια πανέμορφη θέα προς την πίσω πλευρά της κορυφογραμμής που βλέπεις όταν μπαίνεις στην Αλμωπία και προς τις κορυφές, Κραβιτσα, Πέτερνικ, Κουκουρού, Γκόλο Μπίλο, Πίνοβο και Πάικο, καθώς και όλη την λεκάνη του ποταμού Κόζιακα (Πορόι).
Από τον Μεγάλο Κόζικα μέχρι και το ύψος της Μπλάτσας δεν υπάρχει σαφής διαδρομή. Η συνοριογραμμή ακολουθείτε δύσκολα μέσα από φτέρες, απότομες πλάγιες με εκατοντάδες πεσμένους κορμούς που δυσκολεύουν την διάσχιση, μικρά και διάσπαρτα μονοπάτια που έχουν δημιουργηθεί από άγρια ζώα και κοπάδια αγελάδων που βόσκουν σε ορισμένα σημεία. Το δάσος, στο τμήμα αυτό είναι βέβαια παρθένο και όμορφο καθώς σπάνια συναντάς υλοτομημένα κομμάτια, αλλά γενικά είναι δύσβατο και η πρόσβαση για υποστήριξη μπορεί να γίνει μόνο κοντά στην κορυφή Πούλοβετς, όπου φτάνεις μόνο με αυτοκίνητο 4Χ4. Γιαυτό και το σημείο αυτό επιλέχθηκε για την πρώτη μας διανυκτέρευση.
Από το ύψος της Μπλάτσας, αφήσαμε πίσω μας τη συνοριογραμμή και ακολουθώντας ένα τρακτερόδρομο συναντήσαμε τον κύριο δασικό δρόμο που ξεκινά από Βορεινό για το Πίνοβο. Στο σημείο εκείνο υπήρχε σωλήνας με νερό από πηγή, τον οποίο όμως δεν βρήκαμε, και συναντήσαμε γνωστούς υλοτόμους από την περιοχή μας. Συνεχίσαμε τον δρόμο αυτό παράλληλα και χαμηλότερα από τα σύνορά μέχρι που φτάσαμε κοντά στα καλύβια Ζούτα, στο χώρο κατασκήνωσης του Συλλόγου Αγριόγιδο Πινόβου (ΣΑΠ) για τη δεύτερή μας διανυκτέρευση.
Εκεί τα παιδιά του ΣΑΠ είχαν διοργανώσει έκτακτη διανυκτέρευση για να μας περιποιηθούν με μια καταπληκτική βραδιά Πίτσας με φόντο όλη την διαδρομή που είχαμε κάνει. Κάτω από το μεγάλο αντίσκηνο τους ο φούρνος έβγαζε συνεχώς πίτσες φτιαγμένες επί τόπου από τα χέρια των όμορφων κοριτσιών του ΣΑΠ. Η συγκίνηση μας ήταν μεγάλη και φυσικά τους ευχαριστήσαμε για την βραδιά που μας χάρισαν και την παρέα τους. Η δράση αυτή ήταν η συνέχεια της συνεργασίας μας που έχει ξεκινήσει τελευταία με την κοινή ανάβαση από το παλιό μονοπάτι Νερόμυλο-Τρία έλατα που είχαμε πραγματοποιήσει πριν λίγο καιρό.
Την τρίτη μέρα ξεκινήσαμε για το τελευταίο τμήμα της διαδρομής. Αφού μαζέψαμε τα πράγματά μας τα παραδώσαμε στα παιδιά του ΣΑΠ και μας τα μετέφεραν μέχρι τον παιδικό σταθμό Φούστανης.
Η τρίτη μέρα μπορεί να ήταν πολύ κουραστική καθώς καλύψαμε 24 χιλιόμετρα με μεγάλες υψομετρικές διαφορές, αλλά ήταν απόλαυση. Αρχικά κινηθήκαμε Βόρεια για να συναντήσουμε τη συνοριογραμμή ΒΔ της κορυφής Πασσάς (1998m).
Εκεί αντικρίσαμε κάτι μαγικό. Από εκείνο το σημείο μέχρι και την κορυφή Τζένα η διαδρομή ήταν γεμάτη άγρια μύρτιλλα. Σίγουρα καθυστερήσαμε αρκετά καθώς κάθε λίγο σταματούσαμε να δοκιμάσουμε μερικά για να πάρουμε δύναμη. Όλο το τμήμα μέχρι και τον αυχένα μεταξύ Τζένας και Μικρής Τζένας η διαδρομή ήταν πάνω σε αλπικό μέρος με εξαιρετική θέα προς όλες τις κατευθύνσεις.
Κάποια στιγμή και λίγο μακρυά, κάτω από την κορυφή Δοκάρι είδαμε δύο αγριόγιδα να φεύγουν τρέχοντας, τα μόνα ζώα που είδαμε τις τρεις μέρες.
Από τον αυχένα μεταξύ της κορυφής Δοκάρι και Μεγάλη Τζένα δοκιμάσαμε τα όρια μας. Η κόπωση ήταν μεγάλη για τους περισσότερους και ο καιρός άρχισε να χαλάει με σκόρπια σύννεφα που έκλειναν την ορατότητα. Όταν όμως φτάσαμε στην κορυφή της Τζένας (2182m), το υψηλότερο σημείο της φετινή μας διάσχισης, τα σύννεφα εξαφανίστηκαν τόσο όσο μας χρειάστηκε για να βγάλουμε τις φωτογραφίες μας και να απολαύσουμε τη θέα.
Ξεκινώντας για την μεγάλη κατηφόρα για τον τερματισμό μας στο χωριό Νότια μας έπιασε μια μικρή καταιγίδα. Δύο κεραυνοί μας φόβισαν αλλά σύντομα σταμάτησε και φτάσαμε στον αυχένα Τζένας. Εκεί μας περίμενε μια ακόμη ευχάριστη έκπληξη. Συναντήσαμε τα αγαπημένα μας μέλη από την ΟΛΕ Πτολεμαΐδας που μόλις κατέβαιναν από την Μικρή Τζένα και κατεβήκαμε σχεδόν παρέα μέχρι τη διασταύρωση πάνω από το χωριό.
Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 18:40, φτάσαμε στην κεντρική πλατεία της Νότιας. Μετά από τρείς μέρες, 61,2Km διαδρομή, 19h12” ώρες πεζοπορία, με ελάχιστο ύψος διαδρομής 612m και μέγιστο τα 2182m, με υψομετρική ανάβαση 2792m και κατάβαση 3876m, καταφέραμε να ολοκληρώσουμε αυτή τη δύσκολη δοκιμασία.
Μία δοκιμασία που σκοπό είχε την εξερεύνηση της διαδρομής, τις δυσκολίες της, τις ομορφιές της και το ορειβατικό της ενδιαφέρον. Η πολύτιμη αυτή εμπειρία που αποκτήθηκε θα διαδοθεί όχι μόνο εντός του ΕΟΣ Έδεσσας με τα νέα του μέλη που συμμετείχαν, αλλά και στον ΕΟΣ Αριδαίας και σε όλη την ορειβατική κοινότητα.
Για να το γιορτάσουμε αυτή την μοναδική εμπειρία καθίσαμε στο καφενείο του χωριού όπου μας περίμενε η αχνιστή φασολάδα με λουκάνικα που είχαμε παραγγείλει και άλλοι μεζέδες. Όλοι ασφαλείς και γεμάτοι ικανοποίηση, χωρίς κανένα πρόβλημα.
Θα θέλαμε να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας προς το Σύλλογο Αγριόγιδο Πινόβου για την ζεστή φιλοξενία τους στην κατασκήνωση τους. Ευχαριστούμε επίσης τον Βασίλη από το Λουτράκι και τον Αντώνη από Αριδαία για την βοήθεια τους στη μεταφορά των σάκων υποστήριξης. Ευχαριστούμε όλα τα μέλη της ομάδας ορειβατών που συμμετείχε καθώς έδειξαν μεγάλη ορειβατική αλληλεγγύη καθ όλη τη διάρκεια της διάσχισης και τέλος οφείλουμε να εκφράσουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Δνση Δασών Πέλλας και το Δασαρχείο Έδεσσας καθώς και στους δασοφύλακες που υποστήριξαν την δύσκολη αυτή προσπάθεια.
ΔΣ ΕΟΣ Έδεσσας
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου